Μη μου μιλάς για καλοκαίρια...

Ο γλυκός ήχος του κύματος την ώρα που χαϊδέυει την ακτή είναι κάτι παραπάνω από μαγευτικός. Τον ακούς και σε ταξιδεύει. Το απαλό αεράκι που έρχεται από την θάλασσα σου φυσάει το πρόσωπο και σου αφήνει μια αλμύρα στα χείλη.Ο ουρανός είναι γεμάτος με αστέρια, τόσα πολλά που δεν θα μπορούσες ποτέ να σκεφτείς τόσες ευχές για να τα καλύψεις. Το φεγγάρι κοντεύει να γεμίσει και να γίνει τεράστιο... Τόσο τεράστιο που σου δίνει την εντύπωση πως θέλει τόσο να έρθει όσο πιο κοντά γίνεται στην γη.


Είναι καλοκαίρι. Το νιώθεις... Το ζεις. Όσο πιο έντονα γίνεται. Γύρω σου βρίσκεται συνεχώς κόσμος με την καλύτερη δυνατή διάθεση. Εξάλλου είναι η εποχή της ξενοιασιάς. Κι εσύ πίνεις, χορεύεις διασκεδάζεις, ξενυχτάς, γελάς, κάνεις γνωριμίες... Βρίσκεις φίλους, γνωστούς, εραστές της μία βραδιάς...


Κι όμως, μέσα σου υπάρχει ένα μεγάλο κενό που δεν γεμίζει με τίποτα. Κατά βάθος νιώθεις μοναξιά. Όσο κι αν οι ώρες σου γεμίζουν από ευχάριστες στιγμές και πάρα πολύ κόσμο ξέρεις πως κάτι σου λείπει... 


Σου λείπει αυτός ο ένας που ψάχνεις και που όλο κάπου στο δρόμο χάνεται... Αυτός που ξέρεις ότι υπάρχει αλλά για έναν περίεργο λόγο δεν συναντιέστε ποτέ... Αυτός ο ένας που θα σε κάνει να ταξιδέψεις μαζί του σε μέρη μαγικά και ονειρεμένα... Αυτός που περιμένεις τόσο και τόσο καιρό. Αυτός ο έρωτας ο καλοκαιρινός, ο μοναδικός, ο ανεπανάληπτος.


Αυτός που θα σε πάρει να μετρήσετε μαζί όλα τα αστέρια μέχρι το ξημέρωμα. Αυτός που θα κυληθείς μαζί του στην άμμο σαν παιδί. Αυτός που θα σου δείξει πόσα ακόμα χρώματα κρύβει το ηλιοβασίλεμα. Αυτός που θα σε κάνει να ακούσεις τη μουσική της θάλασσας. Αυτός που θα σου ψιθυρίζει στο αυτί μαζί με τον αέρα. Αυτός που θα ξεχάσει αν είναι βράδυ ή πρωί γιατί το μόνο που τον νοιάζει είναι να είναι μαζί σου. Αυτός που θα σε κάνει να νιώθεις πως είναι μόνιμα καλοκαίρι...

Γιατί είσαι μόνη;

Ακόμα κι αν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη γι’ αυτό μη σκας. Όποια κι αν είναι η απάντηση σε αυτή την ερώτηση δεν πέφτει λόγος σε κανέναν.

Μερικές φορές όταν είσαι μόνη νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα και με την ίδια σου τη ζωή. Δεν είναι έτσι όμως. Αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις πολλές ακόμα που είναι στην ίδια φάση με σένα ακόμα κι αν δεν αποτελούν μέρος του κύκλου σου.

Μπορεί να φταίει ο πρώην και όλα τα κατάλοιπα που σου άφησε. Συνήθως το μετεγχειρητικό στάδιο μετά την τελευταία επέμβαση που δεν πέτυχε είναι δύσκολο, ακόμα κι αν η ασθενής είναι ακόμα ζωντανή και υγιέστατη.  Από την άλλη ίσως απλά φοβάσαι την δέσμευση κι οτιδήποτε μπορεί να αποδειχτεί σοβαρό και ακόμα σοβαρότερο. Ίσως δεν έχεις βρει ακόμα τον ιδανικό.

Όλα αυτά δεν πρέπει να σε ανησυχούν. Οι λόγοι είναι πάντα πολλοί και μπορούμε να σου βρούμε ακόμα περισσότερους. Όποια κι αν είναι η δική σου απάντηση όμως δεν πέφτει λόγος σε κανέναν. Κι αν μπορείς να τα πας καλά με την μοναξιά σου αυτό σημαίνει ότι έχεις την καλύτερη σχέση απ’ όλους. Αυτή με τον εαυτό σου που δεν πρόκειται να σε προδώσει και να σε εγκαταλείψει ποτέ!

http://www.thatslife.gr/2011/07/22/giati-eisai-moni/

Κάντε και κανένα like στο site μας.. Δεν κάνει κακό!

Thoughts...

Μέχρι και ο καιρός αρνείται να βάλει τα λαμπερά καλοκαιρινά του σε μια πόλη που η αγανάκτιση δεν την αφήνει να σκεφτεί τις διακοπές.

Είμαι μακριά από την Αθήνα και έχω χάσει τον σφυγμό. Από την μία σκέφτομαι πως είναι πολύ καλύτερα. Εδώ στο νησί έχουμε ήλιο, θάλασσα, ησυχία. Δεν έχουμε δακρυγόνα, πορείες, φασαρίες, αποκλεισμούς. Μόνο καμιά απεργία που και που για να εμποδίζει τον κόσμο να έρθει. 

Κι από την άλλη, όλοι οι κοντινοί μου άνθρωποι ζουν στην σκληρή πραγματικότητα της πόλης. Πορείες, απεργίες, αγανακτισμένοι, φασαρίες, δακρυγόνα, ΜΑΤ και κουκουλοφόροι. 

Αυτό που με προβληματίζει είναι πως δεν ξέρω αν όλα αυτά που γίνονται θα αλλάξουν κάτι. Θα ήθελα κι εγώ να κάνω κάτι να τα αλλάξω, αλλά δεν ξέρω τι. Από την ξαπλώστρα μου είναι η αλήθεια, δεν μπορώ να κάνω και πολλά πράγματα, αλλά και οι Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα παραμένουν αγανακτισμένοι χωρίς να φέρνουν καμία ουσιαστική αλλαγή. Οι βουλευτές εξακολουθούν να ψηφίζουν, η κυβέρνηση συνεχίζει αυτό που ξεκίνησε και το μόνο που μένει είναι τα γεγονότα που επηρεάζουν άμεσα εμάς.

Σε δυο μήνες το καλοκαίρι θα τελειώσει. Όσοι καταφέρουν να κάνουν διακοπές θα το κάνουν με άγχος κι όσοι δεν καταφέρουν θα μείνουν στην πόλη να μυρίζουν τα καπνογόνα και να μην μπορούν να κινηθούν. Κι εγώ θα επιστρέψω και θα προσπαθώ να εγκλιματιστώ σε μια κατάσταση που ούτε την επέλεξα ούτε θέλω να την υποστώ. 

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ζήσω τις στιγμές που μου προσφέρει το νησί χωρίς να σκέφτομαι τι θα βρω όταν επιστρέψω... Εξάλλου δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να αλλάξω τις εξελίξεις. Πάντα κάποιος άλλος αποφασίζει για μένα τον οποίο δεν έχω επιλέξει κιόλας. Ούτε τις προηγούμενες κυβερνήσεις έχω επιλέξει που μας έφεραν ως εδώ. Απλά πληρώνω τα σπασμένα.

Oh my LOVE!

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τον έρωτα θα είναι μακρύς ο δρόμος, στρωμένος με αγκάθια και δύσβατα μονοπάτια που όλοι φοβούνται να διαβούν.

Όχι, δεν το γύρισα στην ποίηση. Δεν το χω έτσι κι αλλιώς. Εδώ πάντρεψα Όμηρο με Λόρδο Βύρωνα για να μπορέσω να γράψω ένα - ο Θεός να το κάνει- στιχάκι. Αλλά σήμερα εχω κέφια.


Η αλήθεια είναι πως έχω αναλύσει πολύ τον πόνο, τον χωρισμό, τις πληγές που πονάνε και δεν επουλώνονται, το πόσο δύσκολο ειναι να είσαι single κι όλα αυτά που κατά καιρούς με απασχολούσαν. Μέχρι που έγινε κάτι και με έκανε να δω τα πράγματα από μια άλλη πλευρά.

Όταν έχεις απογοητευτεί πολύ, τότε είναι που ξαφνικά γίνεται κάτι για να κινήσει τα ήσυχα νερά της ατάραχης λίμνης σου. Κάθεσαι αμέρινη, χωρίς να περιμένεις τίποτα. Βλέπεις τον κόσμο να περνά και δεν κοιτάς κατι συγκεκριμένο. Που και που βλέπεις και κάτι όμορφο να περνά μόνο και μόνο για να βελτιώσει την αισθητική του οπτικού σου πεδίου. 


Κάνεις καινούριες γνωριμίες, αλλά τίποτα δεν είναι τόσο συνταρακτικό ώστε να σε ξυπνήσει από τον λήθαργο που έχεις πέσει. Και τότε αρχίζεις να κοιμάσαι ακόμα πιο βαθιά, λες και τίποτα ενδιαφέρον δεν πρόκειται να συμβεί. Λες και έχεις σταματήσει να ζεις κι έχεις αφεθεί σε μια ζωή που σε πάει όπου θέλει αυτή. Έχεις παραδώσει τα όπλα και σταματάς να προσπαθείς να βρεις κάτι ενδιαφέρον γιατί πολύ απλά είσαι σίγουρη πως δεν υπάρχει. Έχεις απογοητευτεί παντελώς...

Όποιος έρωτας κι αν πέρασε από την ζωή σου, σου άφησε μια πικρή γεύση στο τέλος. Τίποτα δεν σε κάνει να νιώσεις όπως την πρώτη φορά. Κανείς δεν σου φαίνεται τόσο ενδιαφέρον ώστε να σε κάνει να θελήσεις να προσπαθήσεις να μπεις και πάλι στον κόπο  να δεις αν αξίζει...

Και κάπου εκεί εμφανίζεται ως δια μαγείας αυτός ο κάποιος που κάνει ενδιαφέρουσα την καθημερινότητά σου. Αυτός που χαρίζει χαμόγελα στο πρόσωπό σου. Αυτος που σε κάνει να ξεχνάς το πόσο έχεις πονέσει, πόσο έχεις πληγωθεί και τα όσα έχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου. Μπορεί να μην είναι κούκλος. Μπορεί να μην έχει καμία σχέση με όσα φανταζόσουνα ή περίμενες, αλλά όταν είναι αυτός που θα σε κάνει να ερωτευτείς το καταλαβαίνεις... Το νιώθεις... Τον ξεχωρίζεις μέσα στο πλήθος... Και τότε χαμογελάς...

Πολλές φορές μπορεί να περάσει καιρός μέχρι να έρωτευτεις και πάλι. Ίσως να είχες απογοητεύει και η λαμψη που δίνει ο έρωτας να είχε ξεθωριάσει στα μάτια σου. Ίσως απλά να μην είχε έρθει και πάλι η ωρα. Ίσως αυτός που περιμένεις να είναι μακριά. Αλλά να θυμάσαι... Κάποια στιγμή θα έρθει.. Kαι κάθε έρωτας είναι ο μεγάλος έρωτας της ζωής σου μέχρι να βρεις τον επόμενο μεγάλο έρωτα!

Happy Birthday ιστολογιάκι μου!

Εκλεισε κιόλας ένα χρόνο το ιστολογιάκι μου κι ούτε που το κατάλαβα καλά καλά. το συνειδητοποίησα μόλις αυτή τη στιγμή που έχω τρία κείμενα μισοτελειωμένα, αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω τι είναι αυτό ακριβώς που θέλω να γράψω.
Δημιούργησα αυτή τη σελίδα σε μια φάση ανεργίας που το να γράφω και να εκθέτω τα κείμενα μου, μου έλειπε πάρα πολύ. Η διάφορα όμως ανάμεσα στην δημοσιογραφία και το blog μου, είναι τεράστια.  Στην δημοσιογραφία προσπαθώ να δώσω πληροφορίες για ένα συγκεκριμένο θέμα. Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να το κάνω με τον δικό μου τρόπο, άλλα δεν λείπουν πότε οι περιορισμοί.
Στο blog μου είμαι απλά εγώ. Ποτέ δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου για να γράψω και ακόμα περισσότερο δεν πιέζομαι από deadlines και όριο λέξεων. Επίσης, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για να με διαβάσει κάποιος. Το μόνο που κάνω είναι απλά να γράφω... Για ο,τι μου κάνει κέφι και για ο,τι μου κατέβει στο μυαλό. Θα μπορούσα αυτά τα κείμενα να τα κρατάω για μένα. Δεν έχω όμως τίποτα καλύτερο από το να μοιράζομαι αυτά που γράφω και να ακούω έστω και μια καλή κριτική. 

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Γνωρίζω καλά ομως πως να χειρίζομαι τον γραπτό λόγο, ξέρω πως έχω ένα ιδιαίτερο στυλ γραφής που αρέσει σε αρκετούς και στην τελική έχω το θάρρος να το κάνω. Δεν φοβάμαι να εκτεθώ. Δεν με νοιάζει αν θα με σχολιάσουν. Ψωνίζομαι με τις καλές κριτικές και κατεβάζω τα μούτρα όταν δεν αρέσουν τα κείμενα μου. Μου αρέσει να μοιράζομαι τις σκέψεις μου και δεν μου περνάει καν από το μυαλό να μην ανεβάσω κάτι πολύ προσωπικό. Γι' αυτό και πολλές φορές αυτό το blog έμοιαζε με ημερολόγιο. 

Ίσως κι επειδή, μέσα από εδώ συνειδητοποίησα πως το γράψιμο είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας για μένα. Eδώ είπα όσα κρατούσα μέσα μου και ήθελα με κάποιον τρόπο να τα φωνάξω. Eδώ μέσα ένιωσα συναισθήματα και τα μοιράστηκα με ανθρώπους που δεν τους ξέρω καν. Eδώ έβγαλα τα εσώψυχα μου, κατέθεσα τις απόψεις μου, μοιράστηκα τους προβληματισμούς μου, εξέθεσα τον ίδιο μου τον εαυτό.

Δεν το κρύβω... Θέλω κάποτε να γίνω διάσημη μέσω των κειμένων μου. Θέλω κάποια στιγμή να με πληρώνουν ακριβά για κάθε λέξη που γράφω. Ναι, θα ήθελα αυτό που αγαπάω όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να μου δώσει όλα όσα ονειρεύομαι, άλλα ακόμα κι αν δεν γίνει αυτό, μου δίνει κάτι άλλο, τόσο πολύτιμο που δεν πληρώνεται με τίποτα... Ελευθερία έκφρασης λέγεται κι ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε το χάρισμα να γράφω..

Άντρες... Πεταμένα λεφτά!

Η αλήθεια είναι πως είχα καιρό να πιάσω στο στοματάκι μου τους άντρες. Έχω σταματήσει πλέον να τους δίνω σημασία και αρνούμαι να τους βάλω στη ζωή μου περισσότερο απ' όσο θεωρείται απαραίτητο για την ψυχική μου υγεία και την διατήρηση αυτής. Κι έχω του λόγους μου...

Το λέω και το υποστηρίζω. Οι άντρες είναι απλά ένα αξεσουάρ που συμπληρώνει το outfit. Είναι καλοί για τις εξόδους, τις κοινωνικές υποχρεώσεις, για παρέα και σεξ -αναλόγως προσόντων πάντα. Για γκόμενοι όμως δεν κάνουν. Αν τους παραχωρήσεις λίγο χώρο παραπάνω και βρουν πρόσφορο έδαφος θα τα κάνουν όλα πουτάνα κι εσένα έξαλλη στην καλύτερη, πληγωμένη στην χειρότερη.

Δε θα κράξω πρώην γκομενούς μου. Είναι αυτονόητο ότι για να είναι πρώην, κάποιος λόγος υπάρχει, αλλιώς θα ήταν και νυν και αεί. Εξάλλου, έχω αρκετούς άντρες κολλητούς και γνωρίζω από πρώτο χέρι πόσο μαλάκες είναι και πόσο μεγαλύτεροι μπορούν να γίνουν. Και μάλλον δεν φταίνε αυτοί για τη μαλακία που τους δέρνει. Είναι εκ γενετής. Δεν εξηγείται αλλιώς. Αλλά δεν κάνουν και κάτι να την διορθώσουν.

Φυσικά, δεν βγάζω την ουρά μου απ' έξω. Είμαι η πρώτη διδάξασα στη μαλακία και το δηλώνω. Μερικές φορές ίσως το παρακάνω κιόλας, αλλά το γεγονός του ότι είμαι γυναίκα με κάνει να αναγνωρίζω πότε έχω κάνει μαλακία -πολλές φορές το ξέρω και πριν την κάνω- και το παραδέχομαι. Για τους άντρες δεν υπάρχει καν το ενδεχόμενο μιας απειροελάχιστης πιθανότητας να σκεφτούν ότι έχουν κάνει μαλακία. Και μετά φταίμε εμείς  που κατεβάζουμε μούτρα, γινόμαστε οι γκρινιάρες της υπόθεσης και δεν τους λέμε τι έχουμε.

Τι να έχω ρε φίλε; Έκανες μαλακία. Τι δεν καταλαβαίνεις και πρέπει να σου εξηγήσω; Όταν με κάποιον έχεις σχέση, είτε είναι φιλική είτε ερωτική, υποτίθεται ότι σε ξέρει και μπορεί να καταλάβει τι σε ενοχλεί. Γιατί λοιπόν ενώ κάνεις τη μαλακία το παίζεις χαζός ή το γυρίζεις στην πλακίτσα; Είναι πολύ απλό. Αν το παραδεχτείς θα λήξει το θέμα όμορφα κι ωραία. Γιατί θα πρέπει να προσπαθείς να βγεις από πάνω ή να κάνεις πλάκα για να περάσει; Θέλεις να με εξαγριώσεις;

Κι από την άλλη υπάρχουν τα αυτονόητα. Αγοράκι με άδειασες. Υποτίθεται ότι περίμενα κάποια πράγματα από σένα, τα οποία εσύ πρώτος ήσουν πρόθυμος να μου δώσεις. Στο τέλος όμως, κάτι σου έτυχε και με κρέμασες. Πόσο μυαλό θέλει για να καταλάβεις ότι μετά εγώ θα σε γαμήσω;  Εγώ θα φταίω που θα γίνω η σκύλα -αν θέλω να είμαι καλή μαζί σου- ή η καριόλα -αν θέλω να σε δω να σέρνεσαι- στην τελική; 

Ε, ναι... Για σένα συνεχώς φταίω εγώ και οι ιδίες του φύλου μου. Είμαστε γκρινιάρες και τα παίρνουμε χωρίς λόγο. Έχουμε την πουστιά στο αίμα μας κι εσύ είσαι ο κακομοίρης που πρέπει να υποστείς την πουτανιά της γυναικείας φύσης.

Δε γαμιέστε λέω εγώ. Άμα δεν έχετε μεγάλο πουλί και καλές επιδόσεις στο κρεβάτι, είστε παντελώς άχρηστοί. Γιατί οτιδήποτε άλλο κι αν κάνετε, όσο και να προσπαθήσετε να είστε σωστοί, την μαλακία δεν πρόκειται να την αποφύγετε γιατί πολύ απλά στο μυαλό σας δεν υπάρχει το κόκκινο φωτάκι που σε προειδοποιεί ότι έχεις κάνει μαλακία. Πάντα θα θεωρείτε πως δεν έχετε κάνει τίποτα μεμπτό κι ότι εμείς είμαστε οι παράλογες. Και οι γκρινιάρες... Και στο τέλος οι πουτάνες που πληγώσαμε το κακόμοιρο παιδί!

Πως να μην είμαστε όλα τα παραπάνω λοιπόν, όταν εσύ ο ίδιος δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένας σταρχιδιστής που λέει "Έλα μωρε, δεν έγινε και τίποτα. Θα γκρινιάξει λίγο και μετά θα της περάσει.". Βρε ουστ! Έχω καλύτερα πράγματα να κάνω από το να γκρινιάζω σε αυτή τη ζωή. Όπως το να μην ψωνίζω άντρες ούτε στις εκπτώσεις!

There once was a little girl...

Tελικά τι φοβόμαστε πιο πολύ; Την σχέση ή τον χωρισμό;Μήπως ο πόνος του χωρισμού είναι αυτός που μας αποτρέπει από το να κάνουμε σχέσεις; Κι από την άλλη τι γίνεται με τις πιο βαθιές σχέσεις που τις κουβαλάμε μαζί μας μια ζωή; Αυτούς τους ανθρώπους που έχουμε επιλέξει να τους έχουμε στη ζωή μας για πάντα και κάποια στιγμή, για κάποιο λόγο, έρχεται η ώρα που πρέπει να τους αποχωριστούμε. 

Δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί... Ποτέ δεν μου άρεσαν. Δε θέλω να λέω αντίο... Έστω κι αν είναι για λίγο. Δε μου αρέσει να κλαίω μπροστά στους άλλους... Έχω μια γενικότερη δυσκολία στην εξωτερίκευση των συναισθημάτων μου έτσι κι αλλιώς. Είτε αυτό είναι χαρά, είτε έρωτας, είτε αγάπη, είτε λύπη, είτε ανησυχία, είτε πόνος. Πάντα θέλω να φαίνομαι δυνατή. Έτσι έχω μάθει τον εαυτό μου να συμπεριφέρεται... 

Δεν είμαι ο τύπος της αγκαλιάς. Λατρεύω τις αγκαλιές, αλλά έχω μια τεράστια δυσκολία στο να αγκαλιάζω τους άλλους, ακόμα κι αν αυτός ο άλλος είναι ένα άτομο το οποίο λατρεύω. Δεν κάνω γλύκες. Αισθάνομαι ηλίθια -ακόμα κι όταν μου βγαίνει- να πάω να πέσω ξαφνικά πάνω στον άλλον και να τον γεμίσω με χάδια και φιλιά. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο παράπονο της μαμάς μου... Ίσως και της κολλητής μου. Για κάποιον λόγο, ποτέ δεν είχα αυτό το στοιχείο στον χαρακτήρα μου. Δεν ξέρω γιατί μου βγαίνει αυτή η άμυνα, αλλά νιώθω πως αν λειτουργήσω διαφορετικά θα καταρρίψω αυτό που τόσα χρόνια εκπροσωπώ. 

Δεν λέω καθόλου εύκολα και καθόλου συχνά στον άλλον ότι τον αγαπάω. Για να το πω θα πρέπει να μην μπορώ να το κρατήσω άλλο μέσα μου ή να είναι τόσο συναισθηματικά φορτισμένη η στιγμή που να μου βγει από μόνο του, χωρίς να το σκεφτώ.  Και δεν είναι πως δεν το νιώθω... Για κάποιους ανθρώπους μάλιστα το νιώθω στον υπερθετικό βαθμό. Απλά μου είναι τρομερά δύσκολο να βγάλω αυτό που έχω μέσα μου προς τα έξω... Τόσο δύσκολο που γίνεται σπάνιο.

Κι από την άλλη κλαίω και το κάνω συχνά. Κλαίω σαν μικρό παιδί. Κλαίω όταν συγκινούμαι, όταν στεναχωριέμαι, όταν κάποιος μου λείπει, όταν απογοητεύομαι, όταν χάνω κάτι που αγαπάω, όταν αποχωρίζομαι τους δικούς μου ανθρώπους, όταν μελαγχολώ... Μπορώ να κλαίω για ώρες, αλλά συνήθως το κάνω αθόρυβα και χωρίς θεατές. Δε θέλω οι άλλοι να με βλέπουν έτσι. Δε θέλω να τους στεναχωρώ και μεταξύ μας, δε θέλω να νιώσω αδύναμη και ευάλωτη στα μάτια τους. Προτιμώ να πουλάω τρέλα, να χαμογελάω και να κρατάω μέσα μου όλα τα παραπάνω.

Ξέρω πως αυτοί που είναι δίπλα μου και με ανέχονται όλα αυτά τα χρόνια, με έχουν αποδεχτεί έτσι όπως είμαι. Ξέρουν πως δε θα κάθομαι στα πόδια τους να τους γεμίζω με χάδια και φιλιά. Ξέρουν πως θα τους αγκαλιάζω μόνο όταν το έχουν ανάγκη και δε θα εκθέσω ποτέ τον εαυτό μου με μια αγκαλιά που πολλές φορές έχω ανάγκη εγώ για να κλείσω μέσα ό,τι είναι σημαντικό για μένα. Τους έχω εκπαιδεύσει να με ανέχονται έτσι και να συμπεριφέρονται ανάλογα. Ξέρουν πως θα τους αγαπάω, αλλά θα δυσκολεύομαι πάντα να το πω και θα το δείχνω με τον δικό μου μοναδικό τρόπο. 

Γνωρίζω καλά, πως όλα είναι πολύ απλά αν πεις στον άλλον ότι τον αγαπάς, ειδικότερα αν ξέρεις ότι αυτό είναι αμοιβαίο. Κι όμως για μένα αυτό είναι το πιο περίπλοκο πράγμα στον κόσμο. Και τώρα που θα χρειαστεί να αφήσω πίσω μου μερικούς ανθρώπους που αγαπάω πάρα πολύ, θα κλάψω μόνη μου, ίσως και για πολλές ώρες, αλλά εκείνοι δε θα μάθουν ποτέ ότι θα μου λείπουν τόσο πολύ. Ίσως και γι' αυτό να γράφω τώρα αυτό το κείμενο.

Εντάξει, το ξέρω... Δεν πάω μετανάστης στην Αυστραλία. Εδώ κοντά στο Αιγαίο θα είμαι, μόλις ένα Sea Jet μακριά, το οποίο θα βαρεθεί να με βλέπει φέτος. Αλλά αυτή η αγκαλιά που αρνούμαι τόσο πεισματικά να κάνω τον άλλον, θα μου λείπει πάρα πολύ όσο θα είμαι εκεί.        

PS @ Ειρηλένα:Παραδέχομαι ότι σε ένα μόνο πράγμα μόνο έχεις δίκιο. Μερικές φορές οι άμυνές μου είναι μεγαλύτερες από τα θέλω μου και κάνω πράγματα αντίθετα από αυτά που θέλω. Και το έχω κάνει σε ανθρώπους που δε θα έπρεπε. Μακάρι να υπήρχε ένα μαγικό ραβδάκι να ξορκίσει τα μάγια, αλλά δυστυχώς έτσι είμαι..  Ίσως προσπαθήσω όμως να γίνω λίγο καλύτερη εκεί μακριά σου... Love u φιλη μου! 


PS1: Όλους σας αγαπάω! Θα μου λείψετε σκασμένα!


PS2: Λες να γίνει κανένας σεισμός με τόση αγάπη που με έπιασε;