Don't break my heart...

Αν σου δώσω την καρδιά μου υπόσχεσαι να μην την πληγώσεις; Κι αν δεν μπορείς να το υποσχεθείς, μπορείς τουλάχιστον να προσπαθήσεις; 


Όσο μεγάλη, βαθιά κι αν είναι η πληγή, ο πόνος περνάει. Αυτό είναι το δώρο που σου κάνει ο χρόνος. Ο ίδιος χρόνος όμως, είναι αυτός που σε γεμίζεις εμπειρίες, λάθη, πληγές και οργή, με τα οποία μόνος σου πρέπει να παλέψεις. Κι από όλα αυτά βγαίνει πάντα ένας καινούριος εαυτός. Δεν ξέρω αν αυτός ο εαυτός είναι καλύτερος ή χειρότερος, αλλά σίγουρα μαθαίνει να προστατεύεται.


Και μετά μαθαίνεις να ζεις με την ανάμνηση αυτού του πόνου και να τρέμεις μήπως ξανασυμβεί. Όσο πιο μεγάλος είναι, τόσο πιο πολύ φοβάσαι να νιώσεις. Μαθαίνεις να αμύνεσαι τόσο πολύ, που σταματάς να αισθάνεσαι. Γιατί όπως κάθε τραύμα του κορμιού αφήνει ένα σημάδι για να σου θυμίζει το πέσιμο, έτσι και η καρδιά. Όσο περισσότερο έχει πονέσει, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αφεθεί. Αυτή είναι η ασπίδα της για να αποφεύγει τις πληγές.


Μια καρδιά δεν έχει πολλούς τρόπους να αμυνθεί. Επιλέγει όμως την άρνηση. Άρνηση να χαθεί σε μια αγκαλιά, να απολαύσει ένα χάδι, να νιώσει τη χαρά που προσφέρει ένα μόνο άγγιγμα. Άρνηση να μοιραστεί τις φοβίες, τις ανασφάλειες, τα πάθη και την αγάπη που κρύβει μέσα της. Και δεν ακούει τίποτα. Ακόμα όμως κι αν ακούσει, δεν πιστεύει λέξη. Γιατί φοβάται... Φοβάται πολύ. Κι αν κάποια στιγμή αρχίσει να νιώθει και πάλι ζωντανή, φεύγει όσο πιο μακριά γίνεται από φόβο μην πληγωθεί και πάλι. 


Κάποιες φορές ξεχνιέται και ξαναζεί. Μαλακώνει μέχρι να πληγωθεί ξανά και μόλις καταφέρει να επουλώσει τις πληγές της, γίνεται σκληρή σαν πέτρα. Σταματάει να νιώθει, να αισθάνεται, να ζει. Λειτουργεί, αλλά δε είναι ζωντανή γιατί φοβάται πως αν αφεθεί θα ξαναπονέσει κι έτσι υπολειτουργεί. Ζει με αναπηρία... Συναισθηματική. Κι όταν μια καρδιά δεν έχει αισθήματα, δεν είναι ζωντανή. Προσποιείται πως ζει. 


Και δε θέλει να μιλήσει. Γιατί αν μιλούσε θα έλεγε όλα αυτά που τη φοβίζουν. Θα έλεγε...


"Όσο κι αν φοβάμαι, όσο σκληρή κι αν φαίνομαι σε έχω ανάγκη. Θέλω να σε νιώθω κοντά μου. Θέλω να με χαϊδεύεις και να με αγκαλιάζεις ακόμα κι αν το αρνούμαι. Δεν το κάνω για να σε πονέσω. Απλά φοβάμαι... Φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα φύγεις και τότε θα μου λείπεις, θα σε σκέφτομαι και θα πονάω. Θέλω να σε αγαπήσω μα τρέμω στην ιδέα πως δε με αγαπήσεις όσο κι εγώ. Φοβάμαι ότι αν συνηθίσω να ζω μαζί σου και μετά φύγεις, θα πρέπει να μάθω να ζω από την αρχή. Μόνη μου και πληγωμένη... Και θα γίνω πιο σκληρή από πριν.... Και ίσως μείνω μόνη μου για πάντα ζώντας με το φόβο. Όμως θέλω να με αγγίζεις που και που... Θέλω να σε νιώθω ακόμα κι αν κινδυνεύω να αφήσεις πάνω μου τα αποτυπώματά σου. Και τα αποτυπώματα μένουν για πάντα... Όπως και οι πληγές... Αλλά είναι πολύ σκληρό να παλεύεις να μη νιώσεις..."  

Το έχω κάνει κι εγω, αλλά το έχεις κάνει κι εσύ!

Αν και κινδυνεύω να με λιντζάρουν φίλοι και γνωστοί μετά απ' όσα θα γράψω, οφείλεις να παραδεχτείς πως έστω και μια φορά το έχεις κάνει κι εσύ.


Ναι, έχω δηλώσει πως κάνω δίαιτα κι έχω πάρει τους δρόμους βραδιάτικα για να φάω μια τεράστια κρέπα σοκολάτα με παγωτό. Και ψεύτρα και ένοχη η κατηγορουμενη.


Έχω πάρει τηλέφωνο το γκομενάκι που γουστάρω αργά το βράδυ με απόκρυψη για να τσεκάρω που είναι και του το έχω κλείσει στη μούρη. Επίσης, το έχω κάνει και σε πρώην μου για να τσεκάρω αν είναι μόνος ή όχι. Αμέ! Τέλος, τσεκάρω και το προφίλ του στο Facebook κατασκοπεύοντας κάθε του κίνηση.


Πολλές φορές κι ενώ φαίνεται πως ακούω τι μου λες (ειδικά στο τηλέφωνο) το μυαλό μου είναι αλλού. Εννοείται πως δεν έχω καταλάβει λέξη και σου απάνταω ευθαρσώς "Κατάλαβα.". Μη με πιστεύεις πάντα λοιπόν. 


Επίσης, μέσα στα clubs όπου η μουσική είναι δυνατή, ό,τι και να μου πεις δεν πρόκειται να το ακούσω. Παρόλα αυτά θα σου δείξω ότι σε άκουσα και θα γνέψω καταφατικά με το ανάλογο ύφος.


Όταν είμαι μόνη στο σπίτι τραγουδάω στο μπάνιο και μάλιστα με πολύ φάλτσα και δυνατή φωνή και το απολαμβάνω. Μετά μπορώ να κάτσω επί μια ώρα μπροστά στον καθρέφτη για να κάνω εξονυχιστικό έλεγχο σε σπυράκια και κοκκινίλες που υπάρχουν στο πρόσωπό μου. 


Ανοίγω το ψυγείο τουλάχιστον δέκα φορές την ημέρα, χωρίς απαραίτητα να θέλω να πάρω κάτι από μέσα, κοιτάζω τι έχει και το ξανακλείνω. Μέσα σε μισή ώρα έχω επιστρέψει και κάνω ακριβώς την ίδια διαδικασία λες και θα έχει ξαφνικά γεννήσει.


Έχω βάλει την κολλητή μου να με πάρει τηλέφωνο γύρω στις δέκα φορές σε προκαθορισμένα διαστήματα, μόνο και μόνο για να δείξω στο γκομενάκι που έχω βγει ότι είμαι περιζήτητη. Επίσης, της έχω στείλει μήνυμα να με πάρει τηλέφωνο και να μου πει ότι κάτι κακό έχει συμβεί για να φύγω άρον άρον από αποτυχημένο ραντεβού.


Πολλές φορές θέλω να πω κάτι, το οποίο ξεχνάω στην πορεία και αλλάζω θέμα και καταλλήγω αλλού. Το χειρότερο είναι πως κάνω λες και δεν έχει συμβεί τίποτα. Αυτό ήταν που ήθελα να πω, δε σε καταλαβαίνω.


Όταν βαριέμαι και με ρωτήσεις κάτι, θα σου πω όχι ακόμα κι αν το ξέρω. Πολύ απλά βαριέμαι. Δεν το κάνω από κακία. Το ορκίζομαι.


Όταν χρειάζεται να ξυπνήσω νωρίς το πρωί, θα βάλω το ξυπνητήρι μια ώρα πριν και θα πατήσω την αναβολή τουλάχιστον 5 φορές. Εννοείται πως αδιαφορώ για τον άλλον που κοιμάται δίπλα μου. Επίσης, χρειάζομαι μια ώρα από τη στιγμή που θα σηκωθώ από το κρεβάτι για να επικοινωνήσω με το περιβάλλον.


Έχω πέσει σε δημόσιο χώρο και η πρώτη κίνηση που έκανα ήταν να ελέγξω αν με είδε κανείς. Αν όχι, το έπεξα αδιάφορη σα να μην έγινε τίποτα. 


Το παραδέχομαι. Έχω προβάρει κι εγώ το επίθετο του αγοριού μου δίπλα στο όνομά μου για να δω αν μου ταιριάζει. Απλά έχω καταλήξει πως το δικό μου είναι το καλύτερο απ' όλα. 


Μερικές φορές, όταν ετοιμάζομαι να βγω και θέλω να κάνω εντυπωσιακή εμφάνιση, αφού ντυθώ και βαφτώ παίρνω πόζες μπροστά στον καθρέφτη για να βρω αυτή που μου πάει περισσότερο. Μετά προβάρω και μερικές χορευτικές φιγούρες για να δω ποια είναι η πιο sexy.


Έχω δώσει πολλές φορές την εντύπωση πως με ενδιαφέρει κάποιος, απλά και μόνο για να επιβεβαιωθώ. Μόλις το καταφέρω βρίσκω μια δικαιολογία και αποχωρώ διακριτικά. 


Επίσης, έχω δώσει και ψεύτικο τηλέφωνο. Αυτός λοιπόν που έχει διαφορετικά τα δύο τελευταία ψηφία από το δικό μου, εμένα θα πρέπει να βρίσει.


Τέλος, έχω πει κι εγώ το παραμύθι ότι δεν είμαι καλά αυτόν τον καιρό και θέλω να τα βρω με τον εαυτό μου για να φύγω από μια σχέση. Τη μία φορά υπήρχε άλλο πρόσωπο και την άλλη ήθελα να πάω μόνη μου διακοπές. 

Είμαι Ελληνίδα και κανείς δε θα μου το στερήσει αυτό

Δεν υπήρξα ποτέ πολιτικοποιημένη. Δε με ενδιέφεραν ποτέ οι πολιτικές συζητήσεις, αδιαφορούσα για τα γεγονότα και μεγάλωσα σε μια εποχή που όπως λένε, το lifestyle της ευθύνεται για την κατάσταση της χώρας αυτή τη στιγμή. 


Μεγάλωσα σε μια οικογένεια, όχι πλούσια, που όμως δε μου έλειψε ποτέ τίποτα. Οι γονείς μου με μόρφωσαν, με έστειλαν στο σχολείο, πλήρωσαν φροντιστήρια για να περάσω στη σχολή που είχα δηλώσει ως πρώτη επιλογή. Την εποχή όμως που έδινα εγώ εξετάσεις (1999), το σύστημα άλλαξε και μου στέρησε το δικαίωμα να κρατήσω το οποιοδήποτε μάθημα για να προσπαθήσω και δεύτερη φορά. Μου είπαν τότε, αυτή είναι η σχολή που πέρασες κι άμα σου αρέσει, αλλιώς θα πρέπει να πληρώσεις για να σπουδάσεις κάτι άλλο που θα σου κάνει πιο πολύ. Και πλήρωσα για να πάρω γνώσεις, που δε χρησιμοποίησα ποτέ.


Εκείνη την εποχή οι γονείς μου, όπως και οι περισσότεροι γονείς της Ελλάδας, είχαν χρήματα για να με σπουδάσουν, να με διασκεδάσουν, να με ντύσουν με τα ρούχα που εγώ επέλεγα και για να με στείλουν διακοπές. Μετά ήρθε η ώρα μου να δουλέψω.


Έπιασα δουλειά δυο μέρες μετά αφού έδωσα εξετάσεις για το πτυχίο μου και μάλιστα έκανα αυτό που ονειρευόμουν από μικρή... Nα γράφω. Ο μισθός μου τότε ήταν αρκετά παραπάνω από τον βασικό που θα πάρουν άλλοι 24χρονοι που τώρα που θα βγουν στην αγορά εργασίας και οι οποίοι είναι ζήτημα αν θα βρουν δουλειά. Μέσα ένα χρόνο τα χρήματά μου είχαν διπλασιαστεί και τον επόμενο μαζί με την προαγωγή κατάφερα να τα τριπλασιάσω. 


Αγόραζα ακριβά ρούχα, παπούτσια και τσάντες, πήγαινα στα πιο fancy εστιατόρια, έβγαινα πέντε μέρες την εβδομάδα, σύχναζα στα πιο must "to see and to being seen" places, ταξίδευα και περνούσα καλά. Έζησα σε μια εποχή που τα ναρκωτικά ήταν "in", το αλκοόλ έρεε άφθονο σε special μπουκάλια και σαμπάνιες, οι χλιδάτες συνήθειες επιβάλλονταν και όλοι μας χαλούσαμε χρήματα με τα οποία θα μπορούσε να ζήσει μια οικογένεια. 


Και μετά ήρθε η κρίση. Στην αρχή άκουγα τη λέξη και δε συνειδητοποιούσα τι ακριβώς εννοούν. Μπορεί να είχε έρθει και πιο πριν, αλλά εγώ δεν το είχα καταλάβει. Πίστευα πως όλα στη ζωή μου θα κυλούσαν όπως μέχρι εκείνη τη στιγμή. 


Το 2009 βίωσα την κρίση στον περιοδικό τύπο. Η εταιρεία πήγαινε για πτώχευση, δούλευα χωρίς να πληρώνομαι περιμένοντας την μπόρα να περάσει και στο τέλος αποχώρησα κι ακόμα περιμένω να πάρω δεδουλευμένα χρήματα που δεν εξοφλήθηκαν ποτέ. 


Μέχρι στιγμής έχω σταθεί πολύ τυχερή. Δεν έχω ξεμείνει ποτέ από δουλειά -δόξα τω Θεώ- και μέχρι τώρα δεν έχω πεινάσει. Μπορεί να έχω περιορίσει κατά πολύ παλιές αγαπημένες μου συνήθειες, αλλά συνεχίζω παρόλα αυτά να μπορώ να ζω αξιοπρεπώς. Αλλά τι το να κάνεις... Χωρίς όνειρα η ζωή δεν είναι το ίδιο ωραία και ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις τα όνειρα είναι μόνο για τις θερινές νύχτες.


Η χώρα μου βυθίζεται στο χρέος, εγώ δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα έχω δουλειά και πόσα χρήματα θα παίρνω από εδώ και πέρα, τα σχέδια για μια δική μου οικογένεια είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας και ακόμα και η σιγουριά των γονιών έχει γίνει αβεβαιότητα. Όλα όσα θεωρούσα δεδομένα μέχρι τώρα έγιναν ρευστά και συν των άλλων έχω και δύο μνημόνια πάνω από το κεφάλι μου να κάνουν μνημόσυνο στο δικό μου μέλλον, στο δικό σου και των γενεών που θα ακολοθήσουν...


Κι αναρωτιέμαι. Μήπως φταίω κι εγώ κι εσύ μαζί που είσαι σαν εμένα, που βολευτήκαμε σε ένα lifestyle που θα πρέπει να ξεχάσουμε από εδώ και πέρα; Μήπως θα έπρεπε να ασχολούμαστε με τα γεγονότα και τις εξελίξεις πριν μας πάρουν μαζί τους; Μήπως η μη πολιτικοποίησή μας και η αποχή μας από τα δρώμενα της χώρας μας, άφησε άλλους να αποφασίσουν για το μέλλον μας; Μήπως είχαμε κι εμείς βολευτεί κι αδιαφορούσαμε για τις συνέπειες;


Η αλήθεια είναι πως πλέον αναγνωρίζω πως έχω φταίξει σε πολλά. Μέσα σε όλα αυτά όμως, έχω συνειδητοποιήσει πως είμαι τυχερή που είμαι Ελληνίδα. Γιατί ως λαός έχουμε φίλους και είναι αληθινοί. Γιατί ακόμα κι αν έχουμε τα τελευταία μας ευρώ στη τσέπη, τσακωνόμαστε για το ποιος θα πληρώσει. Γιατί δε χρειαζόμαστε χρήματα για να περάσουμε καλά, μας αρκεί μια κιθάρα και μια φωτιά στην παραλία για να διασκεδάσουμε. Γιατί τα σπίτια μας είναι πάντα ανοιχτά και χωράνε όλους τους καλούς μέσα. Γιατί χαμογελάμε και δε θα σταματήσουμε να το κάνουμε αυτό, μέχρι να αλλάξουμε ότι επιτρέψαμε να γίνει μέχρι σήμερα. Γιατί ζούμε στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου και δεν την πουλάμε σε κανέναν, όσο κι αν προσπαθούν γι' αυτό. 

Και να ρέει άφθονο το αλκοόλ...

Το ένα ποτό έφερε το άλλο και τα σφηνάκια πίνονταν σα νερό. Και τώρα έχεις ξυπνήσει με μια ζάλη και μια θολούρα στο κεφάλι σου, με τα συμπτώματα μέθης να μην έχουν υποχωρήσει κι ένα τεράστιο ερωτηματικό για το τι έγινε χθες το βράδυ. Μαζεύεις τα κομμάτια (μαζί με τα δικά σου) προσπαθώντας να φτιάξεις το παζλ. Τι έκανα γαμώτο χθες;


Δε φταίω εγώ... Το αλκοόλ φταίει!
Ξυπνάς και βλέπεις δίπλα σου μια ξανθιά/ξανθό ή μελαγχινή/μελαγχρινό -λίγη σημασία έχει- που δεν είχες ξαναδεί ποτέ μέχρι τώρα. Χθες το βράδυ στο μπαράκι όμως μια χαρά φλέρταρες. Και μετά από το 50ο σφηνάκι το φλερτ έγινε πέσιμο και καταλήξατε σπίτι σου, σπίτι του/της ή και κάπου αλλού. Και η κοπέλα/αγόρι σου ακόμα περιμένει να τηλεφωνήσεις. Τι το πίνεις άμα σε πίνει; Τώρα την έκανες τη μαλακία και να σε δω πως θα τα μπαλώσεις. Πολύ θα ήθελα να έβλεπα τη φάτσα σου όταν σε ρωτήσει "πως πέρασες χθες το βράδυ, αγάπη μου;"


Την πάτησες!
Το ότι το Μαράκι ή ο Γιαννάκης σε γούσταρε το ήξερες από καιρό κι εσύ σαν καλό παιδί που είσαι, δεν ήθελες να δίνεις ψεύτικες ελπίδες και υποσχέσεις ότι μπορεί ποτέ να γίνει κάτι μεταξύ σας. Και τώρα, δε θυμάσαι καν πως έγινε αυτό και με το που ανοίγεις τα μάτια σου βλέπεις το θύμα να ξυπνάει δίπλα σου και να σου χαμογελάει. Ρίξτα όλα στο αλκοόλ. Το ξέρω ότι αυτό θα κάνεις γιατί έτσι κι αλλιώς αυτό ευθύνεται που εσείς οι δύο κάνατε τρέλες, ακόμα κι αν δε το θυμάσαι. Πάντως καλά ξεμπερδέματα δε θα έχεις, να το ξέρεις. Ειδικά αν σου ξέφυγε και κανένα μεθυσμένο "σ' αγαπώ" ή ακόμα χειρότερα "θέλω να παντρευτούμε". 


Δεκαπέντε λαλούν και πέντε χορεύουν
Ή μάλλον εσύ λαλούσες για δεκαπέντε και τώρα δεν ξέρεις τι έχεις πει και σε ποιον. Άραγε αυτό το μυστικό που κρατούσες μέσα σου τόσο καιρό είναι ακόμα ασφαλές ή άνοιξες την καρδιά σου και είπες τα σώψυχά σου σε κάποιον που ούτε καν θυμάσαι; Και τι από αυτά μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου; Και ποιος είναι αυτός που τα ξέρει όλα για σένα; Και γιατί έχεις χάσει 3 ώρες από τη ζωή σου χθες το βράδυ; Να σου πω εγώ; Γιατί ήπιες πολύ!


Και πάει ο μισθός...
Βγήκες να το ρίξεις λίγο έξω, αλλά το ένα έφερε το άλλο. Και να τα σφηνάκια και να οι σαμπάνιες. Κι εσύ έτυχε να έχεις το μισθό στην τσέπη που όμως δεν υπάρχει πια. Ξέρεις, αυτά τα χρήματα που είχες για να πληρώσεις το ενοίκιο, το ρεύμα, το κινητό. Περαστικά. Μια κραιπάλη σου θα σου κοστίσει ένα μήνα φτώχιας. Να σε δω, θα ξαναπιεις πάλι τόσο πολύ;


Μετά πάντως απ' όλα τα παραπάνω ελπίζω τουλάχιστον να μην οδήγησες. Γιατί όλα τα παραπάνω διορθώνονται. Αυτό που δε διορθώνεται είναι να χάσεις τη ζωή σου και μάλιστα χωρίς καν να το θυμάσαι. Οδήγηση και αλκοόλ απαγορεύονται δια ροπάλου. 

30 Single and Fabulous!

Η αλήθεια είναι πως στα 20 τα 30 μοιάζουν πολύ μακρινά. Και είναι, απλά έρχονται πιο γρήγορα απ' όσο τα περιμένεις. Και μπορεί στα 20 να πιστεύεις ότι μέσα σε μια δεκαετία θα έχεις κατακτήσει τον κόσμο, αλλά στην πραγματικότητα δεν προλαβαίνεις γιατί έχεις πολλά πράγματα ακόμα να κάνεις. 

Η πρώτη δεκαετία των -άντα είναι σοκαριστική. Το τρέμουλο σε πιάνει λίγο καιρό πριν. Τότε αρχίζουν οι φοβίες και οι ανασφάλειες για το που βρίσκομαι, που πάω, πως θα είναι η ζωή μου σε δέκα χρόνια. Κι εκεί κάπου έρχεται και η απογοήτευση για ό,τι δεν κατόρθωσες να κάνεις. Όμως δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα. Αυτό τουλάχιστον μου λέει ο απολογισμός μου.

• Πάντα ήθελα να ταξιδέψω και η αλήθεια είναι πως κάτι έχω κάνει πάνω σ' αυτό. Έχω γυρίσει τη μισή Ελλάδα, έχει φτάσει η χάρη μου στην Αμερική, έχω ταξιδέψει στην Ευρώπη. Και μπορεί να μην έχω κάνει όσα ταξίδια θα ήθελα και να πρέπει να επισκεφτώ τρεις ηπείρους ακόμα για να πω ότι έκλεισα με αυτό το θέμα, αλλά αν κάθε χρόνο επισκέπτομαι κι ένα μέρος που έχω βάλει στόχο, τότε μπορώ να πεθάνω ευτυχισμένη. Ίσως να μην προλάβω να κάνω το γύρω του κόσμου, άλλα όσο ταξιδεύεις είναι καλό και τις περισσότερες φορές αρκετό για να ικανοποιήσεις την επιθυμία σου για περιπέτεια.
• Όσο κι αν δε μου φαίνεται, έχω κάνει μία μακροχρόνια (5ετούς διάρκειας παρακαλώ) και μία σοβαρή σχέση (από αυτές που σκέφτεσαι μήπως είναι κάτι παραπάνω) σε αυτή τη δεκαετία. Και μπορεί στα 25 μου να σκεφτόμουν ότι βρήκα τον πατέρα των παιδιών μου, τώρα όμως απλά θέλω έναν άνθρωπο για να περνάω καλά. Δεν αποκλείω το σκοπό του ανθρώπου να κάνει οικογένεια από τη ζωή μου, αλλά πλέον έχω μεγαλώσει αρκετά για να γνωρίζω, πως προτεραιότητα έχει να βρεις έναν άνθρωπο που να σε αντέχει και να τον αντέχεις, παρά να ζεις σε ροζ συννεφάκια ότι ο έρωτας θα κρατήσει για πάντα κι ότι ένα παιδί θα συμπληρώσει την ευτυχία. 
• Αν με ρωτούσες πριν από έξι χρόνια θα σου έλεγα ότι έχω μια δουλειά μόνιμη, στην οποία μπορώ να εξελιχθώ και που μου αποφέρει αρκετά χρήματα, ώστε να χαίρομαι τη ζωή μου όπως θέλω εγώ. Κι όμως, αυτή τη δουλειά δεν έχω πια, η εταιρεία έχει πτωχεύσει κι έχω καταλήξει να κάνω εντελώς διαφορετικά πράγματα. Επίσης έμαθα, ότι η οικονομική κρίση δεν αφήνει περιθώρια για μονιμότητες κι ότι τα χρήματα που παίρνεις από την εργασία που προσφέρεις είναι ρευστά και μπορούν να μειωθούν ανά πάσα ώρα και στιγμή. Οπότε, για την επόμενη δεκαετία θέλω απλά να μπορώ να συνεχίσω να ελίσσομαι και να έχω ένα ικανοποιητικό εισόδημα. Τώρα αν κερδίσω το Joker, αυτό σίγουρα θα μου λύσει πολλά προβλήματα. 
• Μέχρι τα 29 μου η μόνη έννοια που όριζα για τη λέξη αποταμίευση, ήταν η επένδυση που έκανα στη ντουλάπα και την παπουτσοθήκη μου. Ελπίζω η νέα δεκαετία να μου διδάξει πως αποταμίευση σημαίνει και μερικά ευρώ στην τράπεζα. 
• Το να μεθάς σαν Αγγλίδα τουρίστρια μετά τα 30 ίσως πάει πολύ, αλλά όσο είσαι 20 something έχεις δικαιολογία. Πρέπει να ανακαλύψεις τις αντοχές σου και πρέπει να ζήσεις όσο πιο πολύ στα άκρα μπορείς. Κι εγώ αυτή τη δικαιολογία την εξάντλησα μέχρι τέλους. Ήπια μέχρι σκασμού, έκανα πράγματα που δεν τα θυμάμαι, έχασα ώρες από τη ζωή μου και έχω πλέον απόθεμα για την επόμενη και την μεθεπόμενη ίσως δεκαετία. 
• Στην δεκαετία των 20s πρέπει να ερωτευτείς δυνατά, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος. Κι εγώ τα έχω καταφέρει. Ίσως βέβαια να έχω ερωτευτεί περισσότερες φορές απ' όσες μπορεί κάποιος να φανταστεί -Sophia in love Vol. 3.842- αλλά ανάμεσα σε αυτούς τους έρωτες, υπάρχουν και δυο, τρεις που με ξεπέρασαν και χαίρομαι πολύ γι' αυτό.
• Μέχρι τα 30, επιβάλεται να πέσεις στα πατώματα για έναν άντρα, να παρακαλέσεις και να κάνεις πράγματα που θεωρούσες τραγικά. Έχει κι αυτό τη γοητεία του. Κι όσο τα χρόνια περνάνε θα σου φαίνεται αστείο, αλλά θα έχεις στο ενεργητικό σου αυτή την εμπειρία. 
• Επίσης θα πρέπει να έχεις πληγώσει μέχρι θανάτου έναν άντρα. Δεν είναι τιμητικό. Κάθε άλλο. Αλλά για να καταλάβεις πόσο κακό είναι θα πρέπει να το κάνεις. 
• Κανονικά στα 30 θα πρέπει να έχεις εγκαταλείψει το πατρικό σου. Εγώ το έχω κάνει δύο φόρες. Μία για χάρη ενός άντρα και μία για να δουλέψω εκτός έδρας. Κι όπως φαίνεται για να συνεχίσω να το κάνω, θα πρέπει να παραμείνω εκτός έδρας. Δε φταίω εγώ. Η κρίση μάνα μου!

Τελικά τα 30 δεν είναι και τόσο τραγικά, ειδικά αν δείχνεις για 20 κάτι. Και μπορεί να σε πιάνει μια θλίψη και μια κατάθλιψη αρχικά, αλλά μετά την ξεπερνάς. Εγώ για να την ξεπεράσω λέω να γίνω 23 και πάλι και να παραμείνω εκεί. Γιατί τόσο νιώθω πως να το κάνουμε τώρα!

Δυο ξένοι...

Έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε. Τότε πονούσα. Σε έβλεπα και δε μπορούσα να σε αγγίξω κι αυτό ήταν φρικτό. Ένιωθα τον κόσμο μου να γκρεμίζεται γιατί όλος ο κόσμος μου ήσουν εσύ. Και τώρα σε βλέπω μπροστά μου και δε νιώθω τίποτα.


Ήσουν ο άνθρωπος μου. Αυτός που στην αγκαλιά του χανόμουν. Αυτός που ήξερε τα πάντα για μένα. Τις συνήθειές μου, τα μυστικά μου, τις φοβίες μου, τα όνειρά μου γιατί τα μοιραζόμασταν όλα. Την οδοντόβουρτσα, το κρεβάτι μας, τις αστείες, τις κακές, τις χαρούμενες στιγμές μας, τα προβλήματά μας, τα άγχη μας, τον έρωτά μας. 


Αν κλείσω τα μάτια θα θυμηθώ τα βράδια που περνούσαμε αγκαλιά. Τα Σαββατοκύριακα που εσύ προσπαθούσες να μου μαγειρέψεις κι εγώ να φέρω σε τάξη το μπάνιο σου. Τη γκρίνια σου γιατί δεν έκλεινα το καπάκι του σαμπουάν και τα φιλιά σου που με ξυπνούσαν τα πρωινά με τον καλύτερο τρόπο για να πάω στη δουλειά, αφού ήξερες πόσο πολύ μου αρέσει ο πρωινός ύπνος. 


Για πολλές Κυριακές αρνιόμουν να σηκωθώ από το κρεβάτι γιατί δεν ήσουν δίπλα μου εσύ. Με τον καιρό όμως έμαθα να κοιμάμαι μόνη. Συνήθισα να ξυπνάω με το ξυπνητήρι και όχι με τα φιλιά σου. Κι ενώ πίστευα ότι ο πόνος δε θα περάσει ποτέ, πέρασε και τώρα είμαι εντελώς καλά. Όσο κι αν πίστευα ότι δε θα έβγαινα αρτιμελής από αυτόν το χωρισμό κι ότι ένα κομμάτι μου θα ήταν για πάντα δικό σου, τώρα δεν είσαι τίποτά άλλο από μια μακρινή ανάμνηση. Από εκείνες που έλεγα ότι ποτέ δε θα βάλω στο συρτάρι, αλλά μπήκε από μόνη της. 


Και τελικά είσαι ένας άγνωστος. Είσαι εσύ, αλλά δεν είσαι εκείνος. Για εκείνον θα κατέρρεα όταν τον έβλεπα. Κι όμως είμαι απέναντί σου όρθια και χρειάστηκε να κλείσω τα μάτια για να θυμηθώ όλα εκείνα που με ένωσαν μαζί σου. 


Μου χαμογελάς και χάνεσαι στο πλήθος. Χαμογελάω κι εγώ. Είμαι εντελώς καλά κι εσύ ένας ξένος... Μια σχέση που δεν άντεξε στο χρόνο. Ένα χρόνο που όμως εξαφάνισε όλες τις πληγές. Και είναι τόσο αστείο αυτό που με κάνει να χαμογελάω...

Νew Year's Resolutions...

Έτσι είναι. Κάθε χρόνος φέρνει νέους στόχους, νέες υποσχέσεις και όνειρα. Μόνο που στις περισσότερες περιπτώσεις ούτε τους στόχους θα πετύχουμε, ούτε τις υποσχέσεις θα κρατήσουμε, ούτε τα όνειρα θα πραγματοποιήσουμε. 


Θέλω να γνωρίσω κάποιον διαφορετικό
Ναι, καλά. Είδες εσύ ποτέ να είναι κανένας ίδιος με τον άλλον; Αν είναι έτσι τα πράγματα, μπες κι εσύ σε ένα τσουβάλι και γίνε ένα με τα πίτουρα που τα τρώνε οι κότες. Δε φταίνε οι πρώην σου που τους θεωρείς λάθος επιλογές. Αυτές τις επιλογές τις έκανες εσύ να σου θυμίσω. Κι εδώ που τα λέμε, φταίει ο φίλος σου που μετά από ένα χρόνο σχέσης εσύ συνεχίζεις να έχεις τον αμάζευτο, ή μήπως φταίει η πρώην σου που μετά από δυο χρόνια ήθελε να ξέρει που πάτε; Έλα σε παρακαλώ μην κάνεις τον Αλέκο και συνετίσου. Κι αν δε θες να συνετιστείς, τουλάχιστον κοιτάξου στον καθρέφτη. 


Θέλω να ζήσω το μεγάλο έρωτα
Έλα τι μας λες; Μόνο εσύ το θες εσύ και κανένας άλλος. Κάτι μας είπες τώρα. Όλοι αυτό θέλουμε, αλλά όταν μας παρουσιάζεται το γκομενάκι στο μπαρ, στο θέατρο, στην παραλία και αλληθωρίζει να μας κοιτάζει συνεχώς για κάποιο λόγο δεν ανταποδίδουμε ούτε ένα χαμόγελο. Πώς θα ερωτευτείς φίλε μου, αν δε δίνεις ευκαιρίες στον έρωτα; Όταν κάθε φορά που σου παρουσιάζεται κάτι ενδιαφέρον εσύ ψάχνεις για κάτι άλλο, πιο μεγάλο; Έλα σε παρακαλώ σοβαρέψου (κι εγώ μαζί μη νομίζεις). Ο μεγάλος έρωτας δε  χτυπάει ποτέ την πόρτα, εκτός κι αν είναι ταχυδρόμος ή κούριερ. 


Θέλω να κάνω πολύ sex
Εσύ, εγώ και ο υπόλοιπος πληθυσμός της γης. Όλοι αυτό σκέφτονται, όλοι αυτό θέλουν κι όταν έχουν σχέση βαριούνται κι όταν δεν έχουν δεν ξεκουνάνε από τον καναπέ. Ακόμα όμως κι όταν ξεκουνήσουν, μπορούν να κάνουν συζητήσεις επί συζητήσεων περί του θέματος με τον στόχο και τρία ποτά μετά, ξεκινάει πάλι βαρεμάρα. Ποιος καλεί τώρα ποιον και τι θα γίνει μετά; Άστο μωρέ καλύτερα, μη μου γίνει και τσιμπούρι. Συγγνώμη που θα μας το πω, αλλά το sex δε γίνεται με αυτόν τον τρόπο.


Θα σε αγαπώ για πάντα
Έχεις μεγάλωσει αρκετά πια και πρέπει να σου πω κάτι που έμαθα τελευταία. Οι έννοιες "για πάντα" και "ποτέ" είναι σχετικές και δεν υφίστανται. Ναι, αλήθεια σου λέω. Γι' αυτό άσε τα "Θα σ' αγαπάω για πάντα" ή τα "Εμείς οι δύο δε θα χωρίσουμε ποτέ" γιατί ούτε το ένα πρόκειται να συμβεί, ούτε το άλλο. Δε λέω πως δε μπορούν να γίνουν, αλλά ξέχνα για λίγο τις δηλώσεις και άσε το χρόνο να δείξει, γιατί μόνο εκείνος μπορεί να αποδείξει αν το "ποτέ" και το "για πάντα" μπορούν να ισχύσουν.