Writing is a socially acceptable form of schizophrenia...!

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011

It's all about the game...

Το να ζεις μόνος και αδέσμευτος, χωρίς να υπάρχει ένας άλλος μέσα στην εικόνα της πραγματικότητά σου, μπορεί να είναι μια σκληρή εμπειρία. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα εκεί έξω όταν ψάχνεσαι, ειδικά όταν έχεις την τάση να βουτάς πάντα στα βαθιά νερά.


Όταν είσαι single το σπίτι δεν σε κρατάει. Θέλεις να βγεις έξω, να φλερτάρεις και να επιβεβαιωθείς. Όσο πιο πολύ βγαίνεις  τόσο πιο πολύ εκπαιδεύεσαι στο φλερτ, μέχρι που αυτό γίνεται στοιχείο του χαρακτήρα σου και μέρος της ζωής σου. 


Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς φλερτ. Εξάλλου, όχι που να το παινευτώ, αλλά είμαι πρωταθλήτρια στο είδος. Αμετανόητη single βλέπεις. Και το φλερτ με ανανεώνει. Με κάνει να νιώθω καλά και με επιβεβαιώνει ακόμα κι αν γυρίσω σπίτι μόνη μου το βράδυ. Το φλερτ είναι πιο δραστικό κι από το botox. Με κάνει να νιώθω και να φαίνομαι νέα και χαμογελαστή. Εξάλλου, σε ποιον δεν αρέσει να αρέσει.


Μέσα από το φλερτ ψάχνεις κάτι να βρεις. Εγώ ψάχνω αυτόν που θα μπορέσει να παίξει με το μυαλό μου. Και τότε βγαίνει ο ερωτισμός και ξεκινάει το παιχνίδι. Συνήθως τα παιχνίδια έχουν μόνο ένα νικητή και το ζητούμενο είναι να είσαι εσύ αυτός. Τι γίνεται όμως όταν ένας πρωταθλητής του φλερτ πέφτει στα δίχτυα ενός επαγγελματία παίχτη; Είναι η μάχη χαμένη από την αρχή ή αξίζει τον κόπο να παίξεις ακόμα κι αν τα προγνωστικά δεν είναι με το μέρος σου; 


Η διαφορά ανάμεσα σε έναν πρωταθλητή του φλερτ κι έναν επαγγελματία παίχτη είναι η εξής: Αυτός που φλερτάρει το κάνει απλά για να περάσει την ώρα του επιβεβαιώνοντας το ναρκισσισμό του κι αν βγει κάτι ενδιαφέρον από αυτό είναι διπλά χαρούμενος. Σε αντίθεση ο επαγγελματίας παίχτης, έχει απώτερο σκοπό να σε ρίξει στο κρεβάτι του. Δεν φλερτάρει ποτέ για να φλερτάρει. Παίζει το παιχνίδι του με σκοπό να βάλει ένα plus one στην ατελείωτη λίστα του. 


To μεγαλύτερο πρόβλημα όμως βρίσκεται στο ότι ενώ οι δύο αυτοί παίχτες βρίσκονται σε διαφορετικά στρατόπεδα, μοιάζουν πάρα πολύ και είναι πολύ εύκολο να τους μπερδέψεις. Επίσης, συνήθως έλκονται πολύ ο ένας από τον άλλο γιατί και οι δύο φλερτάρουν πολύ και το κάνουν καλά. Εξάλλου και για τους δύο ισχύει το ίδιο: It's all about the game baby... Το μόνο που αλλάζει είναι οι κανόνες.


Όταν ένας πρωταθλητής του φλερτ λοιπόν πέσει στα δίχτυα ενός επαγγελματία παίχτη, τότε αυτόματα το παιχνίδι αποκτά ενδιαφέρον και οι επιδόσεις αυξάνονται. Είναι επειδή αυτός ο συνδυασμός αυτός έχει πάντα πολύ ενδιαφέρον, αφού και είναι οι δύο φαβορί. Ξέρουν πολύ καλά να παίζουν, έστω κι αν καθένας τους παίζει για διαφορετικό λόγο. Κι αν κάποια στιγμή κερδίσει ο ένας από τους δύο στα σημεία, κάποια στιγμή ο άλλος θα βρει τον τρόπο να πάρει τη ρεβάνς και θα φροντίσει να το κάνει εκτός έδρας. 


Αυτό δεν είναι πάντα απαραίτητα κακό. Αν σου αρέσει να παίζεις θα το κάνεις ακόμα και στα βαθιά νερά. Αυτό που έχει σημασία είναι να ξέρεις να χάνεις. Κι αν κάποια στιγμή αποφασίσεις να γυρίσεις το παιχνίδι, να έχεις πάντα υπ' όψιν σου τις απώλειες. Εξάλλου, στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται.







Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011

Τι έμαθα στη Μύκονο φέτος το καλοκαίρι...

H αλήθεια είναι πως φέτος ήρθα με βαριά καρδιά στο νησί των ανέμων. Δεν ήθελα και τα πράγματα από την ώρα που πάτησα το πόδι μου εδώ μέχρι τώρα που μετράω αντίστροφα για να επιστρέψω δεν ήρθαν και τόσο ομαλά. Παρόλα αυτά είναι μία από τις καλύτερες εποχές της ζωής μου.


Στο διάστημα αυτό, αναμετρήθηκα με τον εαυτό μου, πάλεψα με την μοναξιά μου, κουράστηκα με τη συνεχή δουλειά, το παράκανα με τα ξενύχτια και τα ποτά, έκανα καινούριους φίλους, διέγραψα παλιούς, φέρθηκα σαν άντρας με τους άντρες, ερωτεύτηκα για κάποιες μέρες και την ξαναπάτησα για άλλη μια φορά και γενικά ήταν έξι πάρα μα πάρα πολύ έντονοι μήνες.


Κάνοντας έναν απολογισμό για τους μήνες αυτούς θέλω να δηλώσω πως έμαθα τα εξής:
  • Οι άντρες μπορούν να πουν ψέματα θέλοντας απλά και μόνο να γαμήσουν. Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούριο. Το ότι μπορούν να φτάσουν στο στάδιο του "καραγκιοζισμού" όμως το είδα καλά εδώ. Φίλε, είμαστε μεγάλα παιδιά. Το sex μπορεί να υπάρξει και χωρίς υπόσχεση σχέσης γι' αυτό κόψε τις μαλακίες.
  • Τα ποτά θέλουν και κάποιο όριο. Σε αυτό το νησί όμως η λέξη όριο δεν υπάρχει ειδικά όταν έχει να κάνει με το αλκοόλ. Τα σφηνάκια είναι παντού και καθημερινά. Μετά την επιστροφή μου στην Αθήνα υπόσχομαι να ξαναπιώ του χρόνου το καλοκαίρι.
  • Ό,τι είδα στην ταινία Hangover μπορεί να συμβεί στ' αλήθεια και το έζησα φέτος και με το παραπάνω. Μπορεί να ψάχνεις μια μέρα ολόκληρη το αυτοκίνητό σου και μόλις το βρεις και ανακαλύψεις τι έγινε το προηγούμενο βράδυ (γιατί στο τέλος πάντα ανακαλύπτεις) να γελάς με την ψυχή σου για ό,τι συνέβη. Γιατί κανένα βράδυ δεν είναι σαν το προηγούμενο. Αυτή είναι και η γοητεία του νησιού.
  • Οι ομορφότεροι, οι εξυπνότεροι, οι πιο καλλιεργημένοι και οι πιο επιτυχημένοι άντρες σε αυτόν τον πλανήτη είναι οι gay. Λυπάμαι πολύ γι' αυτό, αλλά είναι η αλήθεια. Και πιστέψτε με, εμάς τις γυναίκες μας πονάει περισσότερο το γεγονός.
  • Επίσης, οι gay είναι φίλοι μας. Ξέρουν πάντα που βρίσκονται τα πιο καυτά γκομενάκια και καταλαβαίνουν αμέσως αν είναι gay ή straight. Το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο όταν έχετε το ίδιο γούστο.
  • Μην παίρνεις ποτέ όρκο για κανέναν άντρα ότι είναι straight. Την απόδειξη μου την έδωσαν και πάλι οι gay φίλοι μου. Πολλές φορές αυτό που βλέπεις καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Και αν νομίζετε ότι οι gay είναι πολλοί, που να δείτε πόσοι είναι οι κρυφο-gay!
  • Μέσα στα gay bar συχνάζουν και άντρες. Μάλλον γιατί εκεί δεν έχουν ανταγωνισμό. Το να σε παρακολουθούν όμως και να σου χτυπάνε την πόρτα στις 5 τα ξημερώματα και με μανία δεν συμβαίνει κάθε μέρα. Και το έπαθα και αυτό.
  • Υπάρχουν άντρες που μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις ΘΕΑ. Συνήθως όμως αυτούς τους άντρες δεν τους θέλεις, παρόλο που τους εκμεταλλεύεσαι, σε αντίθεση με αυτούς που είναι έτοιμοι να σε πατήσουν. Βλέπεις ρόδα είναι αυτή και γυρίζει.
  • Το παρελθόν λέγεται έτσι γιατί πρέπει να το αφήνουμε πίσω. Μαθαίνουμε από αυτό, αλλά το κρατάμε εκεί που πρέπει, αλλιώς χάνουμε το παρόν. Kαι είναι τόσο ωραίο το παρόν.
  • Οι μικρότεροι άντρες πολλές φορές μπορεί να είναι γοητευτικοί και πολύ μάλιστα. Μέχρι τώρα δεν συμμεριζόμουν την άποψη αυτή, αλλά λίγο πριν τα πρώτα "άντα" άλλαξα γνώμη. Γιατί τα πιπίνια έχουν άλλη χάρη...
  • Mέχρι τώρα γνώριζα ότι υπήρχαν κομπλεξικοί άντρες. Δεν ήξερα όμως ότι επειδή μπορεί να προτιμάς τη φιλία τους από τον έρωτά τους μπορούν να φτάσουν στο σημείο να κάνουν ότι δεν σε ξέρουν. Φιλαράκι τα κόμπλεξ σου και σε άλλη παραλία. Ουστ!
  • Διαπίστωσα ότι δεν μπορώ να κάνω σχέση. Είναι τόσο ωραίο να είσαι single το καλοκαίρι... Από χειμώνα νομίζω ότι μπορώ να ξαναπέσω σε κατάθλιψη.
  • Δεν πρέπει ποτέ να είσαι αρνητικός με τίποτα. Ξεκίνησα να έρθω με βαριά καρδιά και τελικά η περίοδος αυτή μετατράπηκε σε μία από τις καλύτερες της ζωής μου. Fuck! I love this place!
  • Ε ναι λοιπόν! Έχω αντοχές. Μεγάλες και στα πάντα. Μπορώ να ζήσω με ελάχιστο ύπνο και να έχω ενέργεια συνεχώς. Μπορώ να κάνω δύο δουλειές και μετά να διασκεδάζω μέχρι το πρωί σε μόνιμη βάση. Όπως λέει και μια καλή φιλή που γνώρισα φέτος: I am a tiny superhero! I don't need sleep, I just need shots!
  •  Life is beautiful if you are having fun... Κι εγώ γέλασα, έκλαψα, διασκέδασα, ερωτεύτηκα, εκμεταλλεύτηκα, μέθυσα, έβρισα, χτύπησα, πόνεσα κι ό,τι άλλο μπορεί να κάνει ένα ανθρώπινο ον. Και επιβίωσα μετά από όλα!
  • Τελικά έχει πλάκα να ζεις σε ένα μικρό μέρος ακόμα κι αν πρόκειται για την κοσμοπολίτικη Μύκονο. Γιατί όταν όλοι φεύγουν εμείς που μένουμε εδώ ξέρουμε να περνάμε καλά μεταξύ μας. Eίναι το δικό μας χωριό.
  • What happens in Mykonos stays in Mykonos. Σε λίγο που θα ανοίξουν και πάλι τα σχολεία θα συμμαζευτώ. To έχω υποσχεθεί και στην κολλητή μου. Την κατάθλιψη της επιστροφής και του τέλους του καλοκαιριού δεν ξέρω πως θα αντέξω. Μόνο μια σχέση θα με σώσει νομίζω...

Τρίτη 2 Αυγούστου 2011

Μη μου μιλάς για καλοκαίρια...

Ο γλυκός ήχος του κύματος την ώρα που χαϊδέυει την ακτή είναι κάτι παραπάνω από μαγευτικός. Τον ακούς και σε ταξιδεύει. Το απαλό αεράκι που έρχεται από την θάλασσα σου φυσάει το πρόσωπο και σου αφήνει μια αλμύρα στα χείλη.Ο ουρανός είναι γεμάτος με αστέρια, τόσα πολλά που δεν θα μπορούσες ποτέ να σκεφτείς τόσες ευχές για να τα καλύψεις. Το φεγγάρι κοντεύει να γεμίσει και να γίνει τεράστιο... Τόσο τεράστιο που σου δίνει την εντύπωση πως θέλει τόσο να έρθει όσο πιο κοντά γίνεται στην γη.


Είναι καλοκαίρι. Το νιώθεις... Το ζεις. Όσο πιο έντονα γίνεται. Γύρω σου βρίσκεται συνεχώς κόσμος με την καλύτερη δυνατή διάθεση. Εξάλλου είναι η εποχή της ξενοιασιάς. Κι εσύ πίνεις, χορεύεις διασκεδάζεις, ξενυχτάς, γελάς, κάνεις γνωριμίες... Βρίσκεις φίλους, γνωστούς, εραστές της μία βραδιάς...


Κι όμως, μέσα σου υπάρχει ένα μεγάλο κενό που δεν γεμίζει με τίποτα. Κατά βάθος νιώθεις μοναξιά. Όσο κι αν οι ώρες σου γεμίζουν από ευχάριστες στιγμές και πάρα πολύ κόσμο ξέρεις πως κάτι σου λείπει... 


Σου λείπει αυτός ο ένας που ψάχνεις και που όλο κάπου στο δρόμο χάνεται... Αυτός που ξέρεις ότι υπάρχει αλλά για έναν περίεργο λόγο δεν συναντιέστε ποτέ... Αυτός ο ένας που θα σε κάνει να ταξιδέψεις μαζί του σε μέρη μαγικά και ονειρεμένα... Αυτός που περιμένεις τόσο και τόσο καιρό. Αυτός ο έρωτας ο καλοκαιρινός, ο μοναδικός, ο ανεπανάληπτος.


Αυτός που θα σε πάρει να μετρήσετε μαζί όλα τα αστέρια μέχρι το ξημέρωμα. Αυτός που θα κυληθείς μαζί του στην άμμο σαν παιδί. Αυτός που θα σου δείξει πόσα ακόμα χρώματα κρύβει το ηλιοβασίλεμα. Αυτός που θα σε κάνει να ακούσεις τη μουσική της θάλασσας. Αυτός που θα σου ψιθυρίζει στο αυτί μαζί με τον αέρα. Αυτός που θα ξεχάσει αν είναι βράδυ ή πρωί γιατί το μόνο που τον νοιάζει είναι να είναι μαζί σου. Αυτός που θα σε κάνει να νιώθεις πως είναι μόνιμα καλοκαίρι...

Σάββατο 23 Ιουλίου 2011

Γιατί είσαι μόνη;


Ακόμα κι αν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη γι’ αυτό μη σκας. Όποια κι αν είναι η απάντηση σε αυτή την ερώτηση δεν πέφτει λόγος σε κανέναν.
Μερικές φορές όταν είσαι μόνη νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα και με την ίδια σου τη ζωή. Δεν είναι έτσι όμως. Αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις πολλές ακόμα που είναι στην ίδια φάση με σένα ακόμα κι αν δεν αποτελούν μέρος του κύκλου σου.
Μπορεί να φταίει ο πρώην και όλα τα κατάλοιπα που σου άφησε. Συνήθως το μετεγχειρητικό στάδιο μετά την τελευταία επέμβαση που δεν πέτυχε είναι δύσκολο, ακόμα κι αν η ασθενής είναι ακόμα ζωντανή και υγιέστατη.  Από την άλλη ίσως απλά φοβάσαι την δέσμευση κι οτιδήποτε μπορεί να αποδειχτεί σοβαρό και ακόμα σοβαρότερο. Ίσως δεν έχεις βρει ακόμα τον ιδανικό.
Όλα αυτά δεν πρέπει να σε ανησυχούν. Οι λόγοι είναι πάντα πολλοί και μπορούμε να σου βρούμε ακόμα περισσότερους. Όποια κι αν είναι η δική σου απάντηση όμως δεν πέφτει λόγος σε κανέναν. Κι αν μπορείς να τα πας καλά με την μοναξιά σου αυτό σημαίνει ότι έχεις την καλύτερη σχέση απ’ όλους. Αυτή με τον εαυτό σου που δεν πρόκειται να σε προδώσει και να σε εγκαταλείψει ποτέ!

Κάντε και κανένα like στο site μας.. Δεν κάνει κακό!

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

Thoughts...


Μέχρι και ο καιρός αρνείται να βάλει τα λαμπερά καλοκαιρινά του σε μια πόλη που η αγανάκτιση δεν την αφήνει να σκεφτεί τις διακοπές.
Είμαι μακριά από την Αθήνα και έχω χάσει τον σφυγμό. Από την μία σκέφτομαι πως είναι πολύ καλύτερα. Εδώ στο νησί έχουμε ήλιο, θάλασσα, ησυχία. Δεν έχουμε δακρυγόνα, πορείες, φασαρίες, αποκλεισμούς. Μόνο καμιά απεργία που και που για να εμποδίζει τον κόσμο να έρθει. 
Κι από την άλλη, όλοι οι κοντινοί μου άνθρωποι ζουν στην σκληρή πραγματικότητα της πόλης. Πορείες, απεργίες, αγανακτισμένοι, φασαρίες, δακρυγόνα, ΜΑΤ και κουκουλοφόροι. 
Αυτό που με προβληματίζει είναι πως δεν ξέρω αν όλα αυτά που γίνονται θα αλλάξουν κάτι. Θα ήθελα κι εγώ να κάνω κάτι να τα αλλάξω, αλλά δεν ξέρω τι. Από την ξαπλώστρα μου είναι η αλήθεια, δεν μπορώ να κάνω και πολλά πράγματα, αλλά και οι Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα παραμένουν αγανακτισμένοι χωρίς να φέρνουν καμία ουσιαστική αλλαγή. Οι βουλευτές εξακολουθούν να ψηφίζουν, η κυβέρνηση συνεχίζει αυτό που ξεκίνησε και το μόνο που μένει είναι τα γεγονότα που επηρεάζουν άμεσα εμάς.
Σε δυο μήνες το καλοκαίρι θα τελειώσει. Όσοι καταφέρουν να κάνουν διακοπές θα το κάνουν με άγχος κι όσοι δεν καταφέρουν θα μείνουν στην πόλη να μυρίζουν τα καπνογόνα και να μην μπορούν να κινηθούν. Κι εγώ θα επιστρέψω και θα προσπαθώ να εγκλιματιστώ σε μια κατάσταση που ούτε την επέλεξα ούτε θέλω να την υποστώ. 
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ζήσω τις στιγμές που μου προσφέρει το νησί χωρίς να σκέφτομαι τι θα βρω όταν επιστρέψω... Εξάλλου δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να αλλάξω τις εξελίξεις. Πάντα κάποιος άλλος αποφασίζει για μένα τον οποίο δεν έχω επιλέξει κιόλας. Ούτε τις προηγούμενες κυβερνήσεις έχω επιλέξει που μας έφεραν ως εδώ. Απλά πληρώνω τα σπασμένα.

Παρασκευή 10 Ιουνίου 2011

Oh my LOVE!

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τον έρωτα θα είναι μακρύς ο δρόμος, στρωμένος με αγκάθια και δύσβατα μονοπάτια που όλοι φοβούνται να διαβούν.

Όχι, δεν το γύρισα στην ποίηση. Δεν το χω έτσι κι αλλιώς. Εδώ πάντρεψα Όμηρο με Λόρδο Βύρωνα για να μπορέσω να γράψω ένα - ο Θεός να το κάνει- στιχάκι. Αλλά σήμερα εχω κέφια.



Η αλήθεια είναι πως έχω αναλύσει πολύ τον πόνο, τον χωρισμό, τις πληγές που πονάνε και δεν επουλώνονται, το πόσο δύσκολο ειναι να είσαι single κι όλα αυτά που κατά καιρούς με απασχολούσαν. Μέχρι που έγινε κάτι και με έκανε να δω τα πράγματα από μια άλλη πλευρά.

Όταν έχεις απογοητευτεί πολύ, τότε είναι που ξαφνικά γίνεται κάτι για να κινήσει τα ήσυχα νερά της ατάραχης λίμνης σου. Κάθεσαι αμέρινη, χωρίς να περιμένεις τίποτα. Βλέπεις τον κόσμο να περνά και δεν κοιτάς κατι συγκεκριμένο. Που και που βλέπεις και κάτι όμορφο να περνά μόνο και μόνο για να βελτιώσει την αισθητική του οπτικού σου πεδίου. 



Κάνεις καινούριες γνωριμίες, αλλά τίποτα δεν είναι τόσο συνταρακτικό ώστε να σε ξυπνήσει από τον λήθαργο που έχεις πέσει. Και τότε αρχίζεις να κοιμάσαι ακόμα πιο βαθιά, λες και τίποτα ενδιαφέρον δεν πρόκειται να συμβεί. Λες και έχεις σταματήσει να ζεις κι έχεις αφεθεί σε μια ζωή που σε πάει όπου θέλει αυτή. Έχεις παραδώσει τα όπλα και σταματάς να προσπαθείς να βρεις κάτι ενδιαφέρον γιατί πολύ απλά είσαι σίγουρη πως δεν υπάρχει. Έχεις απογοητευτεί παντελώς...

Όποιος έρωτας κι αν πέρασε από την ζωή σου, σου άφησε μια πικρή γεύση στο τέλος. Τίποτα δεν σε κάνει να νιώσεις όπως την πρώτη φορά. Κανείς δεν σου φαίνεται τόσο ενδιαφέρον ώστε να σε κάνει να θελήσεις να προσπαθήσεις να μπεις και πάλι στον κόπο  να δεις αν αξίζει...


Και κάπου εκεί εμφανίζεται ως δια μαγείας αυτός ο κάποιος που κάνει ενδιαφέρουσα την καθημερινότητά σου. Αυτός που χαρίζει χαμόγελα στο πρόσωπό σου. Αυτος που σε κάνει να ξεχνάς το πόσο έχεις πονέσει, πόσο έχεις πληγωθεί και τα όσα έχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου. Μπορεί να μην είναι κούκλος. Μπορεί να μην έχει καμία σχέση με όσα φανταζόσουνα ή περίμενες, αλλά όταν είναι αυτός που θα σε κάνει να ερωτευτείς το καταλαβαίνεις... Το νιώθεις... Τον ξεχωρίζεις μέσα στο πλήθος... Και τότε χαμογελάς...


Πολλές φορές μπορεί να περάσει καιρός μέχρι να έρωτευτεις και πάλι. Ίσως να είχες απογοητεύει και η λαμψη που δίνει ο έρωτας να είχε ξεθωριάσει στα μάτια σου. Ίσως απλά να μην είχε έρθει και πάλι η ωρα. Ίσως αυτός που περιμένεις να είναι μακριά. Αλλά να θυμάσαι... Κάποια στιγμή θα έρθει.. Kαι κ
άθε έρωτας είναι ο μεγάλος έρωτας της ζωής σου μέχρι να βρεις τον επόμενο μεγάλο έρωτα!

Παρασκευή 6 Μαΐου 2011

Happy Birthday ιστολογιάκι μου!


Εκλεισε κιόλας ένα χρόνο το ιστολογιάκι μου κι ούτε που το κατάλαβα καλά καλά. το συνειδητοποίησα μόλις αυτή τη στιγμή που έχω τρία κείμενα μισοτελειωμένα, αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω τι είναι αυτό ακριβώς που θέλω να γράψω.
Δημιούργησα αυτή τη σελίδα σε μια φάση ανεργίας που το να γράφω και να εκθέτω τα κείμενα μου, μου έλειπε πάρα πολύ. Η διάφορα όμως ανάμεσα στην δημοσιογραφία και το blog μου, είναι τεράστια.  Στην δημοσιογραφία προσπαθώ να δώσω πληροφορίες για ένα συγκεκριμένο θέμα. Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να το κάνω με τον δικό μου τρόπο, άλλα δεν λείπουν πότε οι περιορισμοί.
Στο blog μου είμαι απλά εγώ. Ποτέ δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου για να γράψω και ακόμα περισσότερο δεν πιέζομαι από 
deadlines και όριο λέξεων. Επίσης, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για να με διαβάσει κάποιος. Το μόνο που κάνω είναι απλά να γράφω... Για ο,τι μου κάνει κέφι και για ο,τι μου κατέβει στο μυαλό. Θα μπορούσα αυτά τα κείμενα να τα κρατάω για μένα. Δεν έχω όμως τίποτα καλύτερο από το να μοιράζομαι αυτά που γράφω και να ακούω έστω και μια καλή κριτική. 
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Γνωρίζω καλά ομως πως να χειρίζομαι τον γραπτό λόγο, ξέρω πως έχω ένα ιδιαίτερο στυλ γραφής που αρέσει σε αρκετούς και στην τελική έχω το θάρρος να το κάνω. Δεν φοβάμαι να εκτεθώ. Δεν με νοιάζει αν θα με σχολιάσουν. Ψωνίζομαι με τις καλές κριτικές και κατεβάζω τα μούτρα όταν δεν αρέσουν τα κείμενα μου. Μου αρέσει να μοιράζομαι τις σκέψεις μου και δεν μου περνάει καν από το μυαλό να μην ανεβάσω κάτι πολύ προσωπικό. Γι' αυτό και πολλές φορές αυτό το blog έμοιαζε με ημερολόγιο. 
Ίσως κι επειδή, μέσα από εδώ συνειδητοποίησα πως το γράψιμο είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας για μένα. Eδώ είπα όσα κρατούσα μέσα μου και ήθελα με κάποιον τρόπο να τα φωνάξω. Eδώ μέσα ένιωσα συναισθήματα και τα μοιράστηκα με ανθρώπους που δεν τους ξέρω καν. Eδώ έβγαλα τα εσώψυχα μου, κατέθεσα τις απόψεις μου, μοιράστηκα τους προβληματισμούς μου, εξέθεσα τον ίδιο μου τον εαυτό.
Δεν το κρύβω... Θέλω κάποτε να γίνω διάσημη μέσω των κειμένων μου. Θέλω κάποια στιγμή να με πληρώνουν ακριβά για κάθε λέξη που γράφω. Ναι, θα ήθελα αυτό που αγαπάω όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να μου δώσει όλα όσα ονειρεύομαι, άλλα ακόμα κι αν δεν γίνει αυτό, μου δίνει κάτι άλλο, τόσο πολύτιμο που δεν πληρώνεται με τίποτα... Ελευθερία έκφρασης λέγεται κι ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε το χάρισμα να γράφω..