Writing is a socially acceptable form of schizophrenia...!

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

I love you but I love me more...

Πως είμαστε άραγε στο μυαλό των άλλων; Τι εικόνα έχουν για εμάς; Ποια έκφρασή μας έχουν διαλέξει να θυμούνται όταν φέρνουν την εικόνα μας στο μυαλό τους;

Αναπάντητα ερωτημάτα που κατά καιρούς μας κάνουν να σκεφτόμαστε την αλήθεια. Ευτυχώς δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια γνώμη για εμάς. Εξάλλου, ούτε εμείς οι ίδιοι έχουμε την ίδια συμπεριφορά απέναντι σε όλους. Οι άνθρωποι ανεξαιρέτως έχουμε την τάση να υποκρινόμαστε ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί μας. Όταν κάποιος δε μας ενδιαφέρει δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να φανούμε συμπαθητικοί, σε αντίθεση με κάποιον που μας αρέσει και θέλουμε να προσπαθήσουμε να φανούμε όσο πιο συμπαθητικοί και ερωτεύσιμοι γίνεται. 

Η υποκριτική είναι μία τέχνη που υιοθετούν όλα τα ανθρώπινα όντα άθελά τους, όσο μεγαλώνουν και προσπαθούν να ενταχθούν στην κοινωνία. Από μικροί μαθαίνουμε να υπακούμε σε κανόνες για να μας αγαπούν οι γονείς μας, να είμαστε αρεστοί στους δασκάλους μας και στη συνέχεια για να μας προσλάβει κάποιος στη δουλειά, να κάνουμε φίλους και να μας ερωτευτούν. Η γονείς μας είναι αυτοί που μας έμαθαν πως να καταπιέζουμε επιθυμίες και συναισθήματα για το καλό μας και για να μη δημιουργούμε προβλήματα στο σπίτι μας και αργότερα στην κοινωνία. Μεγαλώνοντας μάθαμε να υπακούμε σε όλο και περισσότερους κανόνες που καταπιέζουν τα θέλω μας.

Ο μεγαλύτερος φόβος των ανθρώπων είναι η απόρριψη. Όποια συμπεριφορά κι αν υιοθετούμε είναι επειδή θέλουμε να αρέσουμε στους άλλους ή επειδή θέλουμε να τους κάνουμε να μας προσέξουν. Κάθε έκφρασή μας, κάθε κινησή μας, κάθε κουβέντα μας είναι μελετημένη με τέτοιο τρόπο ώστε να μην απορριφθούμε. Και τελικά καταλήγουμε να χάνουμε τον εαυτό μας...

Yπάρχουν όμως στιγμές που είμαστε απόλυτα ο εαυτός μας. Κάθε πρωί που ξυπνάμε δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε καθώς κανείς δε μας βλέπει. Σχεδόν όλοι γνωρίζουμε τα ελαττώματά μας, τις ιδιοτροπίες μας και τις ανασφάλειες μας και προσπαθούμε να τα κρύψουμε επιμελώς. Γι' αυτό, λίγο πριν βγούμε στον έξω κόσμο, φοράμε αυτόματα τη μάσκα που πιστεύουμε ότι θα μας κάνει αρεστούς στη δουλειά μας, επιθυμητούς και  ερωτεύσιμους στο αντίθετο φύλο, συμπαθητικούς στους άλλους ανθρώπους και πάει πάει λέγοντας. Με την τελευταία ματιά στον καθρέφτη έχουμε μεταμορφωθεί.

Είναι πολύ σημαντικό να μας αγαπούν γι' αυτό που είμαστε, χωρίς να χρειάζεται να προσποιούμαστε, χωρίς να θέλουν να μας αλλάξουν και χωρίς να πρέπει εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε στοιχεία του χαρακτήρα μας για να μας αποδεχτούν. Παρόλα αυτά δεν είναι τόσο εύκολο να είμαστε αληθινοί. Εγώ για παράδειγμα, έχω πληρώσει ακριβά το πόσο ανοιχτή και το πόσο κοινωνική είμαι, το ευδιάθετο του χαρακτήρα μου και την τάση μου να μη μασάω τα λόγια μου. Το πιο λυπηρό απ' όλα όμως είναι, πως αυτά είναι όσα προσελκύουν τους άλλους και στη συνέχεια αυτά τα ίδια χαρακτηριστικά δε μπορούν να αντέξουν. 

Παρόλα αυτά αν κάποιος δε σε αγαπήσει γι' αυτό που είσαι δεν σου αξίζει. Κι εσύ όμως, αν προσπαθήσεις να αλλάξεις τον εαυτό σου για να είσαι με κάποιον δεν πρόκειται να ευτυχίσεις ποτέ. Εκτός κι αν αυτή η ανάγκη για αλλαγή έρχεται από μέσα σου. Αν εσύ ο ίδιος βρίσκεις πως κάτι πάει λάθος με σένα και θέλεις να το αλλάξεις. Μόνο τότε οι αλλαγές είναι επιτυχημένες και φέρνουν ευτυχία. 

Παρόλα αυτά στη ζωή μας υπάρχουν κάποια άτομα, μετρημένα στα δάχτυλα, που μας αποδέχονται και μας αγαπούν γι' αυτό που είμαστε. Αγαπούν το γέλιο μας, τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τις ιδιοτροπίες μας και μαθαίνουν να ζουν με αυτές. Είναι τα ίδια άτομα που έχουμε επιλέξει εμείς οι ίδιοι να έχουμε στη ζωή μας και μόνο με αυτούς καταφέρνουμε να είμαστε οι πραγματικοί μας εαυτοί... Σχεδόν*... Και τελικά μόνο αυτοί αξίζουν και ο ίδιος μας ο εαυτός. Ο αληθινός μας εαυτός...

I love you but I love me more είχε πει η Samantha... Πρέπει να καταλάβουμε όλοι πως με τον εαυτό μας θα είμαστε για πάντα μαζί. Όποιος δε μας αγαπάει γι' αυτό που είμαστε, καλύτερα να μη μας αγαπάει καθόλου. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσποιούμαστε πως είμαστε κάτι άλλο. Αν αποδεχτείς τον εαυτό σου θα έχεις πάντα δίπλα σου άτομα που θα σε αποδέχονται και θα σε αγαπούν πραγματικά... Κι αυτό είναι το μόνο αληθινό!

* Δεν υπάρχει ούτε ένα λεπτό στη συναναστροφή μας με τους άλλους ανθρώπους που να μη χρειαστεί να προσποιηθούμε. Πάντα θα καταπιέζουμε τον εαυτό μας για τους άλλους. Έχει πλέον γίνει ένα με τη φύση μας αυτό, που νομίζουμε πως έτσι είμαστε. Κι όμως... Αν παρατηρήσεις τον εαυτό σου τις στιγμές που είσαι μόνος σου, που είσαι ελεύθερος και δε σε παρατηρεί κανείς, θα δεις πόσο διαφορετικός και πόσο πιο αληθινός είσαι... 

PS: Ξεκίνησα υποκριτική για να μάθω να προσποιούμαι και τελικά μαθαίνω πως να είμαι ο εαυτός μου. Είναι τόσο ειρωνικό αυτό, αλλά και τόσο εκπλητικό συγχρόνως. Δεν ξέρω αν μπορώ να γίνω καλή ηθοποιός, αλλά τελικά αυτό που αξίζει, είναι να μάθω τον τρόπο να είμαι ο εαυτός μου κάθε στιγμή της ημέρας!




4 σχόλια:

  1. Φαντασου λοιπον καποιον που εχει παρει την αποφαση να συμβιβαστει και να υποστηριξει τους κανονες με τους οποιους μεγαλωσε οντας παντα αποδεκτος σχεδον απ'ολους καταβαλοντας μεγαλη προσπαθεια να μετριασει τον αυθορμητισμο του μια μερα να ξυπναει και να ανακαλυπτει πως δεν υπαρχει καποιος διπλα του που πραγματικα να τον εχει καταλαβει...δεν υπαρχει καποιος που να καταλαβαινει τις πραξεις του χωρις να πρεπει να απολογηθει και να εξηγησει γιατι....γιατι θελει αυτο η το αλλο γιατι ειπε κατι η γιατι δεν ειπε .Ολοι ασχολουνται με το καμουφλαζ του εαυτο τους και κανεις δεν προσεχει κανεναν αρα για ποιον λογο να καταπιεζομαστε ετσι? ας διαλεγουμε εμεις αντι να μας διαλεγουν... ας ειμαστε πρωταγωνιστες στη ζωη μας και οχι κομπαρσοι στις ζωες των αλλων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ακριβώς... Αγαπάμε πάνω απ' όλα τον εαυτό μας!!!! Οι άλλοι αν θέλουν ας μας αγαπήσουν γι αυτό που είμαστε, αλλιώς στο ΚΑΛΟ!!!! Κι ας μη μας γράφουν, δεν πειράζει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κείμενα σάν καί αυτό είναι πολύ σπάνιο νά συναντήσει κανείς μέσα στά μπλόγκς καί γι'αυτό μού έκανε ιδιαιτέρα εντύπωση.
    Πράγματι τό ζήτημα τής αποδοχής από τούς γύρω μας είναι κάτι πού απασχολεί όλους ανεξαιρέτως. Είναι γεγονός ότι στίς κοινωνικές συναναστροφές, όλοι λίγο έως πολύ χρησιμοποιούν μία μάσκα, προκειμένου νά επωφεληθούν από τήν καλή γνώμη πού οί άλλοι θά σχηματίσουν. Θεωρώ πάντως ότι τό ιδανικότερο είναι νά είναι κανείς ό εαυτός του. Ή συμπεριφορά αυτή δέν κουράζει καί επί πλέον είναι μεγάλη ή ικανοποίησις νά σέ αποδέχονται όπως είσαι.
    Έχω καί εγώ γράψει σχετικώς στήν ιστοσελίδα μου, όπως τό κείμενο υπό τόν τίτλο "Περί φιλίας" καί αρκετά άλλα ακόμη γιά θέματα κοινωνικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!! Πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό να βελτιώνουμε συνεχώς τη σχέση μας με τον εαυτό μας... Θα επισκεφτώ κι εγώ τη σελίδα σου! Χάρηκα που τα είπαμε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή